Ingedeeld onder: Reviews | Tags: Bedrock 11, beoordeling, John Digweed, recensie, review, tracklist
Bedrock trapte tien jaar geleden ijzersterk af met de tranceklassieker Heaven Scent van labelbazen John Digweed en Nick Muir. Langzaam maar zeker is het label geëvolueerd in een kwaliteitspredikaat als het gaat om techhouse en progressieve house, vaak met veel melodieuze tonen die de roots in de trance verraden. De producties op het label zijn steevast goed geproduceerd en blinken uit in hun volle geluid. De mixcompilaties van het label zijn daarbij doorgaans goed opgebouwd, waardoor je een uitstekend recept krijgt.
Maar voeg daar te veel ingrediënten aan toe en je blijft zitten met een eindresultaat waar je niet veel mee kan. In Bedrock deel 11, gemixt door de one and only John Digweed, is dat het geval. De eerste cd begint zoals je dat gewend bent van de legendarische Brit. Tracks als On & Amp, Cream, Binary Star System en Persuader van Mutant Clan, Dirty Mongrel en Giorgos Gatzigristos representeren het geluid dat we van John Digweed kennen en graag van hem horen. Donkere, melodische progressieve house met sferische samples, opbouwend gemixt zodat er synergie tussen de tracks ontstaat. Daar is Digweed al jaren hofleverancier van. Zelfs van een ‘gekke’ tribalhouse track tussendoor zoals Babylon van Alex Dolby en Santos is Digweed nooit vreemd van geweest.
Maar Digweed gooit zijn eigen glazen in door op de eerste cd dit geluid te mengen met andere stijlen, bijvoorbeeld de Amsterdamse sound in de vorm van de Anton Pieete remix van Mistral. Het misstaat Digweed, zeker als daar ook nog eens technonummers als Jungle Laps van Marco Bailey, Daytona van Christian Smith & John Selway bij komen, wordt het echt te veel van het goede. Een niet eerder verschenen remix van Henry Saiz, van Guy J’s Lumar vormt weer een techhouse afsluiter, wordt gebracht als een klassieker, is daarbij ook goed, maar komt te laat.
Dan de tweede cd waar Digweed voor een soort psychedelisch semi Timo Maas-geluid gaat. Wederom eerst een begin zoals je die zou verwachten bij Digweed met de track Reflections (Petar Dundov Remix) van Alan Fitzpatrick, maar al direct daarna volgen veel duistere techy nummers (zoals zijn eigen Tangent) welke nauwelijks weten te boeien of van elkaar te onderscheiden zijn. Tonedepth – Rumblefish (Maherdaniel Remix) daarvan uitgezonderd. Daarbij komt Stoppage Time van Guy Gerber ook nog eens langs. We horen die track al vijf jaar, hoe lang gaat dat nog door?
Dat de man nog altijd kan opbouwen bewees hij met de eerste drie Transitions. Op Bedrock 11 vormt de mix echter geen synergie en door (bijna) alle recente tracks van het label op de cd’s te willen zetten, lijkt het alsof Digweed zichzelf verloochend. Cd1 is een kakofonie aan verschillende soorten techhouse en cd 2 weet gewoon weg te weinig te boeien. Cd 3, met losse ongemixte tracks waarvan een groot deel op de voorgaande twee cd’s staat, is een leuke extra, maar er staan maar enkele unmixed tracks op die niet op de eerdere twee cd’s stonden. Al met al is Bedrock 11 een teleurstelling, waarop niet veel te horen is van Digweed’s verfijnde opbouw en mixtechniek. John Digweed klinkt alsof hij op zoek is naar een nieuw geluid, dat andere al beter doen. 2/5
Tracklist:
Disc 1
1. Mutant Clan – On And Amp
2. Dirty Mongrel – Cream
3. Alex Dolby And Santos – Babylon
4. John Digweed & Nick Muir – Aquatonic (Unreleased Dub)
5. Guy J – Mikro – Nick Muir Edit
6. Moonface – Futiurized Fears (Guy J Remix)
7. Giorgos Gatzgristos – Binary Star System
8. Christian Smith & John Selway – Mistral (Anton Pieete Remix)
9. Marco Bailey – Jungle Laps
10. Pete Heller – Sabotage (Acid Dub)
11. Mutant Clan – Persuader
12. Christian Smith & John Selway – Daytona
13. Alan Fitzpatrick – Reflections (Petar Dundov Remix)
14. Guy J – Lamur (Henry Saiz Unreleased Remix)Disc 2
1. Alan Fitzpatrick – Reflections
2. Giorgos Gatzgristos – Pencils For The Weak
3. James Zabiela – Tylium
4. Rowdent – Found It
5. Tonedepth – Rumblefish (Maherdaniel Remix)
6. Erphun – The Little Rascal
7. Alex Dolby And Santos – No Walls
8. Guy Gerber – Stoppage Time (Reshuffle Remix)
9. Marc Marzenit – Not Assigned
10. John Digweed & Nick Muir – Tangent
11. Marc Marzenit – Expiritualized
12. Marc Marzenit – Unexpiritualized Feat Mastafaktor
13. Bedrock – Emerald (Henry Saiz Remix)
14. Suicide Sports Club – My Black Dog (Gutterstylz Alternative Dub)
Disc 3
1. Alan Fitzpatrick – Reflections (Reprise)
2. Rowdent – Eat Your Heart Out
3. Christian Smith & John Selway – Daytona (John Digweed & Nick Muir Remix)
4. Tijuana – Groove Is In The Air (Tom Budden’s Alive Remix)
5. Rowdent – Found it
6. Saints And Sinners – Pushin Too Hard (Guy J Remix)
7. James Zabiela – Tylium (Spooky Remix)
8. Guy J – Lamur (Unreleased Henry Saiz Remix)
9. Tonedepth – Rumblefish (Maherdaniel Remix)
10. Marco Bailey – Jungle Laps
11. Erphun – Termination SequenceVery Important Record: Mutant Clan – Persuader
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: beoordeling, Fabric 48, Matt Edwards, Radio Slave, recensie, review
Anders dan de cover doet vermoeden, is Fabric 48 van Matt ‘Radio Slave’ Edwards geen experimentele melancholieke plaat geworden, integendeel. De plaat loopt over van energieke conga’s, djembe’s en aanverwante percussies – het toonaangevende Resident Advisor spreekt zelfs van een ‘Rainforest House 2009 mix’. Tracks als Tribal; My Time, The Beginning, La Mascala, Koma Koma, My Heart en de kneiter van een hit La Mazcla zijn allemaal voorbeelden van deze tropensound.
Een kleurrijke track als Platter Sugar met een zeer aanstekelijke saxo of de afsluiter Maximum Overload met een knipoog naar acid springen er dus duidelijk uit. Over het algemeen is de sound goed te typeren als tribal minimal/house, met duidelijke Radio Slave mixstouch. De cd bouwt vrij constant op, de platen nemen de tijd en de cd is live gemixt, aangezien er een paar hele kleine schoonheidsfoutjes in de mix zitten. Niet erg, juist spannend.
Met de sound van Radio Slave weet de gemiddelde househead wat voor vlees het in de kuip haalt. Voor sommige luisteraars is het te eentonig, andere zullen dit als de kracht van Radio Slave ervaren. Feit is wel dat deze Fabric van Radio Slave opnieuw veel kwaliteit in huis heeft en de reputatie van Radio Slave hoog houdt. 4/5
Tracklist
01. Baeka – Right At It (Michel Cleis Deeper Remix)
02. Radio Slave – DDB // Cabin Fever
03. Radio Slave – I Don’t Need A Cure For This
04. Dance Disorder – My Time (Radio Slave’s Rekids Tribe Remix)
05. Brothers’ Vibe – Platter Sugar
06. Spencer Parker – The Beginning (Michel Cleis Remix)
07. Nina Kraviz – Pain In The Ass
08. DJ Boola – Balada Redo // Cabin Fever
09. Radio Slave – Koma Koma (Steve Lawler Remix)
10. Spencer Parker – My Heart (Daniel Sanchez Easy Noise Remix)
11. Michel Cleis ft. Totó La Momposina – La Mezcla
12. 2000 & One – Wan Poku Moro
13. Nate William’s Club Patrol ‘Maximum Overload’ (Roy’s Death Wish Mix)Very Important Record: Radio Slave – Koma Koma (Steve Lawler Remix)
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: Afrika, beoordeling, electro, electronica, house, Just A Band, recensie, review, Scratch to Reveal, techno
Op verzoek staat hieronder een recensie van de eerste cd van Just A Band, nadat al eerder de tweede cd op Stop Zinloos Geluid heeft gestaan. Moeilijke cd’s om te beoordelen, om twee redenen. Enerzijds omdat het bijna lastig is om kritisch te zijn op Just A Band, aangezien de Afrikaanse talenten een zeer sympathiek initiatief vormen, anderzijds staat de dance muziek op een Westerse maat, terwijl je daar deze Afrikaanse house misschien niet eens aan moet willen toetsen.
Aan alles merk je op de CD dat het de eerste is, want de gretigheid is te horen. De cd is zeer gevarieerd en van hokjes hebben de bandleden al helemaal niet gehoord, aangezien er niet alleen house te horen is maar ook onder andere breaks en electronica, waarvan Beba Na Finje een goed voorbeeld is.
In veel tracks zijn uitstekende vocalen te horen, die goed gezongen zijn en veel sfeer scheppen. Helaas is er op het gebied van songteksten nog wat te verbeteren, zoals te horen is in ‘Do You Mind’, een breakachtige track waarin een jongeman zich beklaagt over zijn vriendin die te veel aandacht vraagt. Een andere goed voorbeeld is ‘Have You Seen Her?’, een nummer met melodie die doet denken aan Porcelain van Moby, maar de vocal gooit haar eigen glazen in met teksten als ‘Where could she be? In de sky, in the threes?’. Zonde, want ik denk dat zonder de vocal het een prachtige plaat zou zijn geweest.
Maar er staan zeker ook goede platen op de cd, zoals het nummer Oh Ndio. Een plaat waarop disco, progressive house en electro invloeden te horen zijn, ondersteunt met een beat die haperend inslaat en zorgt voor veel energie. FunkyFineBeautiful is een soort gelijke track alleen dan een stuk rustiger en meer gepolijst. De track heeft een prima melodie en basslijn, alleen een beetje jammer van de overdrive gitaar die op het laatst er nog in komt en de onervarenheid goed illustreert.
Scratch to reveal was de eerste cd van Just A Band en klinkt productietechnisch een beetje achterhaald. De effecten op de vocalen zijn erg cliché en ook de beats klinken oppervlakkig. Just A Band zou vooral door moeten gaan met het maken van Afrikaanse warme full vocal tracks, want sfeer scheppen met melodieën gaat de groep goed af. Er zit ontzettend veel potentie in deze groep, vandaar dat ik ze nog even het voordeel van de twijfel geef. Al is het maar omdat de invloeden buiten Europa interessante toevoegingen kunnen zijn voor dancewereld. 3/5
Tracklist:
1. “Fly” – 3:52
2. “Oh Ndio” – 3:28
3. “Yamo Pa More” – 3:24
4. “FunkyFineBeautiful” – 3:24
5. “Do You Mind” – 2:39
6. “Hey!” – 3:49
7. “Bye Bye” – 3:54
8. “If I Could” – 3:05
9. “Twende Kazi” – 3:47
10. “Have You Seen Her?” – 3:20
11. “Lights*Music*Stars” – 3:51
12. “Iwinyo Piny” (bonus track) – 3:34
13. “Beba Na Finje” – 1:29Very Important Record: FunkyFineBeautiful
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: beoordeling, Christian Smith, Platform, recensie, Renaissance, review, tracklist
Opvallend op de eerste cd van deze dubbelaar Platform, gemixt door de welbekende Christian Smith, is de remix van de klassiekert Love Simulation van Humate. Een typische Radio Slave productie die vooral de tijd neemt (10 minuten!) en die, afgezien van de vrouwelijke vocal, niet meer terug te herkennen is. De mix wordt direct vervolgd door een hoogstandje van Stimming en Ripperton en naadloos gemixt met een breakbeat track van Technasia. Nadien komen er nog hits als Secret Cinema’s Cocoon-release Kurzweil en 10% Nic Fanciulli & Steve Mac langs. De mix knalt er uit met Psycatron’s Tipping Point, een techno klapper die vrij plots uit de lucht komt vallen.
De tweede cd gaat met een eigen productie van Smith heerlijk techhouse van start. Later blijkt dit, afgezien van een warme en kenmerkend volle Guy J track, de enige techhouse track van cd 2 te zijn. Het tempo ligt duidelijk hoger dan de eerste cd en klinkt meer zoals we dat de laatste jaren van Christian Smith kennen. Een uitzondering is onder andere een diepe productie van Pan-Pot met een heerlijke vieze basslijn. Vanaf Indecent Exposure van Christian Smith zelf, is het vol gas richting de eindstreep. Alle sirenes gaan af tijdens Timo Maas’ Jetstream, dat zeer vernuftig is geproduceerd maar toch ook wel erg hysterisch klinkt. In de laatste drie tracks zit waanzinnig veel drive, waarmee de dubbelaar uitstekend wordt afgesloten.
Platform van Christian Smith is niet echt een cd die je direct op Renaissance zou verwachten, gezien het techhouse en progressive house karakter van het label, maar misstaat niet. Er zijn veel bekende producties te horen en de cd’s kunnen prima achter elkaar geluisterd worden zonder eentonig te worden. De cd is daarmee toegankelijk voor de beginnende luisteraar, maar ook liefhebbers zullen van Platform smullen. 5/5
Tracklist
CD1
01. Taho – Atlantess
02. Subotic – The Seed
03. Humate – Love Stimulation (Radio Slave Mix)
04. Stimming – The Kiss (Ripperton Mix)
05. Technasia – Crosswalk
06. Christian Smith & John Selway – Daytona
07. Secret Cinema – Kurzweil
08. DJ Yellow feat. Rucyl – In My Heart
09. Quince featuring Paris The Black Fu – My Life’s Rhythm
10. Nic Fanciulli & Steve Mac – 10%
11. Psycatron – Tipping Point
CD2
01. Christian Smith & John Selway – Manfreak (Athos Mix)
02. Samuel L. Sessions – Can You Relate (Slam Remix)
03. Wehbba – The Hiss
04. Alex Under – FI (Tobias Remix)
05. Christian Smith & John Selway – Mistral (Pietee Mix)
06. Karotte – All She Wants Is
07. Christian Smith & Reset Robot – Elixir (Gary Beck Remix)
08. Guy J – Bianca
09. Pan-Pot – Confronted
10. Florian Meindl – Here Today Gone Tomorrow
11. Christian Smith – Indecent Exposure
12. Timo Maas – Jetstream
13. Carlo Dall Anese & Diego Logic – Brigadeiro Demais Engorda
14. Psycatron – Directions
15. Cirez-D – On OffVery Important Record: Stimming – The Kiss (Ripperton Mix)
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: beoordeling, Break New Soil, Gregor Tresher, recense, review, The Life Wire, tracklist
The Life Wire van Gregor Tresher is al even uit, waardoor er al veel recensies zijn verschenen. Kritische recensies, maar ik wil graag bij deze een lans breken voor de Duitse producer.
De cd begint met een mysterieuze breakbeat track genaamd Ghosts, gevolgd door The Very End een track met uitgebreide vocal en moddervette basslijn. So far, so good. Escape to Amsterdam is, hoe geveild wij ons ook mogen voelen door de verwijzing naar onze hoofdstad, van mindere kwaliteit, met als grootste probleem dat de track eindigt zoals hij begint. The Life Wire, de titeltrack die we al eerder in compilaties zijn tegen gekomen, maakt met fantastische melodieklanken een heel hoop goed en Awaking Life Inside doet ongeveer hetzelfde, maar is een stevigere productie. Fire on Fire is een electro techno track en is een van de meest energieke tracks van het album. Nadien kan de cd helaas nauwelijks nog boeien en is eigenlijk het diepe The Heartbeat Orchestra met acid klanken alleen nog echt interessant te noemen.
The Wire Life knalt helaas niet van begin tot eind uit je speakers. Wanneer Gregor Tresher zoekt naar diepte, verslapt de aandacht van de luisteraar. Aangezien producties van hem altijd extra onder de loep worden gehouden gezien zijn status, denk ik dat dat een belangrijke reden is voor de tegenvallende recensies. Nee, het is niet het beste album van het jaar en ja, zijn vorige album Thousand Nights was beter. Toch staan er op The Life Wire een aantal tracks die iedereen die zichzelf een dansliefhebber noemt echt gehoord moet hebben. Zo slecht is het nou ook weer niet. 3/5
Tracklist:
01. Ghosts
02. The Very End
03. Escape to Amsterdam
04. The Life Wire
05. Nothing For Granted
06. 1982
07. Fire on Fire
08. Awaking Life Inside
09. Plutonian Shores
10. Days for Minor Keys
11. Black Six Survival
12. For Years to Come
13. The Heartbeat OrchestraVery Important Record: Awaking Life Inside
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: Bart Skils, beoordeling, recensie, review, tracklist, Voltt, Voltt Vol. 1
Zoals de aarde om de zon draait, zo draait de internationale techhouse scene momenteel om Amsterdam. Vollt, met als founding father Bart Skils, heeft hier een belangrijke bijdrage aan geleverd met goede feesten en festivals. Diezelfde Bart Skils bijt met het album Voltt Vol. 1 het spits af voor een compilatiereeks van die feesten. Waarschijnlijk komen er in de toekomst verschillende compilaties van producers die ook op deze compilatie te vinden zijn.
Want een groot gedeelte van deze cd is van Amsterdamse bodem. David Labeij, Julien Chaptal, Lauhaus, Anton Pieete, Pitto, Bart Skils zelf en de onlangs naar 020 verhuisde Joris Voorn komen onder andere deel voorbij op deze editie. Met klappers als Way Out Of My Head, Mamdaye, Dubcrystal, Empty Trash en The Feeling waren ze afgelopen zomer veelvuldig te horen en vormden ze een belangrijk aandeel voor recentelijk geslaagde partijen.
Toch klinkt Voltt Vol. 1, met name in het begin, niet als een hitmix. Integendeel, de mix start wat langzaam en eentonig, met als uitzondering Anton Pieete’s Encore en Way Out Of My Head van Simon Baker; maar ja, die laatste kennen we al goed zoals gezegd.
In het tweede gedeelte, vanaf het welbekende Mamdaye van Julien Chaptal, gaat de energie duidelijk omhoog wat de mix ten goede komt. Helaas voelt de mix van Pitto’s The Feeling direct na Joris Voorn’s Empty Trash een beetje cheasy, terwijl dit toch een dijk van een plaat is. Op de laatste track The Difficult Word (District One Remix) is het aangenaam uitbuiken geblazen, waarmee de mixt rustig en warm wordt afgesloten.
Al met al zit er een duidelijke lijn in Voltt Vol. 1 en zijn de producties stuk voor stuk topnotch. De mix van deze producties komt echter maar moeizaam op gang en weet pas te laat te boeien. Helaas blijf ik, ondanks mijn grote respect voor deze scene, bij deze cd met een gevoel zitten dat er nog meer in gezeten had. 3/5
Tracklist
01. Shakedown Intro
02. David Labeij – Shakedown
03. Lauhaus – Give It Up
04. Simon Baker – Way Out Of My Head (Julien Chaptal’s Remix)
05. Salvatore Freda & Volta – Tiramisu (DJ Madskillz Remix)
06. Spencer Parker – Zanzibar (Nick Curly RMX)
07. Anton Pieete – Encore
08. Bart Skils – Catwalk
09. Size – Yeah
10. Julien Chaptal – Mamdaye
11. Carlo Lio – No Booth
12. District One – Dubcrystal
13. Alex Celler – La Palma
14. Joris Voorn – Empty Trash (Dub Mix)
15. Pitto – The Feeling (District One’s Feelin’Techno Remix)
16. Jug (feat. Mark Henning) – The Difficult Word (District One Remix)Very Important Record: 16. Jug (feat. Mark Henning) – The Difficult Word (District One Remix)
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: Dave Seaman, recensie, Renaissance, review, The Master Series, tracklist
Behoeft de Renaissance Master Series voor de dansliefhebber nog een intro? Dacht het niet. En heeft iemand de tel bijgehouden hoeveel mixalbums Seaman al heeft aangeleverd voor Global Underground? Ik ben de tel kwijt. Dus laten we beginnen.
De eerste cd begint met een ware smeltkroes van donkere tracks die rap doorgemixt worden en gelijk de toon van de cd zetten. Tracks die eruit springen zijn Mit Liese Der Auf Wiese van Extrawelt en de mash-up van Heaven (UNKLE) en Trauma (Andre Winter). Na Through The Smoke van Will Saul & Tam Cooper, een track die we al eerder tegen kwamen op de uitstekende NUBreed van Jim Rivers, wordt de mix harder van aard. De afsluiting van de cd is weer wat rustiger met het bijzondere Svedala van Fio Lasse, een track met overheersende strijkers en een delayed (Afrikaanse?) vocal. Light Through The Veins (Ewan Pearson’s Downtown Lights Remix) van Jon Hopkins brengt met de melodie van Coldplay’s Technicolor verlichting en is tevens het einde van de mix.
Met gepaste bombarie begint de tweede cd met producties van UNKLE/Moderat en Guy J indrukwekkend en overweldigend, maar al snel volgen meer modieuze tracks met als toppunt Morning Call van de ondergewaarde producer Jay Lumen. Na 10% van Nic Fanciulli en Steve Mac volgen er producties met minder melodie, waardoor er een ronde zouteloze techy sound overblijft. De tweede cd mist pit in de romp. Die komt met The Life Wire van de ervaren rot Gregor Tresher weer terug. Gevolgd door opnieuw een succesvolle remix Gui Boratto van een Freeland-productie en Darko Esser met het euforische Teardrops, komt er een waardig slot aan de cd.
De opbouw en platenkeuze van Dave Seaman op het veertiende deel van Renaissance The Master Series is zoals we die van hem gewend zijn, een vrij regelmatige opbouw en licht melancholische producties. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden met Renaissance The Master Series part 14 en af en toe verslapt de cd. De platen klinken desondanks eigentijds en zijn productietechnisch even goed als we van Renaissance mogen verwachten. Speel je graag op safe, dan kun je geen bijl vallen aan dit album, maar het is niet het beste deel dat Seaman heeft geleverd aan deze serie. 3/5
Tracklist
CD 1
01. Four Tet – Swimmer
02. Ben Watt – Guinea Pig (DJ Koze’s Vocal Variation Remix)
03. Culoe De Song – The Bright Forest
04. Butch Feat. Julie – Soultan
05. Extrawelt – Mit Liese Der Auf Wiese
06. Andre Winter – Trauma c/w UNKLE – Heaven (King Unique Acapella Remix) [Seaman's Group Therapy Meeting]
07. Will Saul & Tam Cooper – Through The Smoke
08. Ian Pooley – Compact
09. Sahar Z & Audio Junkies – Beyond Detroit
10. Quivver – Sludge
11. Djuma Soundsystem – Bi Polar
12. Moby – Pale Horses (Gui Boratto’s Last Window Remix)
13. Triangle Feat. Joel Xavier – Three
14. Spooky – Outernebula
15. The Youngsters – The Phoenix
16. Fiol Lasse – Svedala
17. Jon Hopkins – Light Through The Veins (Ewan Pearson’s Downtown Lights Remix) [Seaman's Intravenous Remodel]CD 2
01. UNKLE – Hold My Hand (Innervisions Orchestra Dub Mix) c/w Moderat – Les Grandes Marches
02. Guy J – Esperanza
03. Dave Seaman – Gobbledygook (Erphun Remix)
04. Agoria – Baboul Hair Cuttin (Radio Slave Remix)
05. Infusion – So Soon (King Unique Remix)
06. Jay Lumen – Morning Call
07. Nic Fanciulli & Steve Mac – 10%
08. Delphic – Counterpoint (Paul Woolford Remix)
09. Popof – Shades
10. Nick Muir – Fu Man Chew
11. Niko Fantin – Fire Games (Venue 44 Edit)
12. 16 Bit Lolita’s – Gig On The Moon
13. Gregor Tresher – The Life Wire
14. Freeland – Mancry (Gui Boratto Remix)
15. Darko Esser – TeardropsVery Important Record: Darko Esser – Teardrops
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: Kaleidoscope, recensie, review, Tiësto, Tijs Verwest, tracklist
De nieuwe sound van Tijs Verwijst was de afgelopen het gespreksonderwerp binnen de trance scene. Het geluid was al te horen tijdens zijn dj-sets en Kaleidoscope is het eerste album waarop zijn nieuwe geluid te horen is. Nieuw voor Tijs, want in feite is Kaleidoscope een progressive house cd, doorweekt met trance-elementen. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden, iets dat op zichzelf niet erg is. Kaleidoscope is het resultaat van Tijs Verwijst die zijn eigen intuïtie volgt, los van zijn voormalig eigen Blackhole Label en het altijd ja-knikkende trancepubliek.
Dat dat voor de trance-scene als vernieuwend wordt beschouwd, geeft aan waar het genre staat. Op het album is een gezonde evolutie van trance te horen, een muziekstroming die een volgende levensfase in gaat. Zo gebeurt dat in elke stroming, neem de techno die ook fases heeft gekend van loops en steeds verder uitgeklede producties. Trends, hypes, ontwikkelingen. Aan dat laatste is een structureel gebrek binnen de trance, waardoor Kaleidoscope gelijk als een revolutie wordt ervaren.
Muziek maken als expressie is een ding, goede muziek een tweede. Kaleidoscope klinkt overgeproduceerd, waarvan een track als LA Ride het beste voorbeeld is. De track begint aardig, maar al snel komen er voorspelbare begeleidende sporen op die niets toevoegen. Fresh Fruit scoort een voldoende als stuwende progressive house track. Century, een meer traditionele trance track, is los van de cliché vocal nog best te hakken, maar tracks als You Are My Diamond en Here On Earth zijn ordinaire hits.
Wanneer wordt beweert dat Tiësto vernieuwend bezig, is dat zwaar overschat tenzij het in de context van trance wordt gebruikt. Dan is het vernieuwd, maar dit komt door trance, niet door Tijs. Het is goed om te horen dat Tiësto muziek maakt naar zijn eigen gevoel, de juiste instelling is er inmiddels. De clichés van trance zitten echter nog diepgeworteld. 2/5
Tracklist:
01 Kaleidoscope [ft. Jónsi]
02 Escape Me [ft. CC Sheffield]
03 You Are My Diamond [ft. Kianna]
04 I Will Be Here [ft. Sneaky Sound System]
05 I Am Strong [ft. Priscilla Ahn]
06 Here on Earth [ft. Cary Brothers]
07 Always Near
08 It’s Not the Things You Say [ft. Kele Okereke]
09 Fresh Fruit
10 Century [ft. Calvin Harris]
11 Feel It in My Bones [ft. Tegan and Sara]
12 Who Wants to Be Alone [ft. Nelly Furtado]
13 LA Ride
14 Bend It Like You Don’t Care
15 Knock You Out [ft. Emily Haines]
16 Louder Than Boom
17 Surrounded by Light
Afgelopen week kreeg ik op een beurs een CD aangeboden om te beoordelen met daarop ‘experimentele Afrikaanse elektronische muziek’. De cd in kwestie heet ‘82′ en is afkomstig van ‘Just A Band’ op het (voor mij volkomen onbekende) Penya Africa-label, dat de ontwikkeling van jonge muzikanten stimuleert.
Just A Band is dus een elektronische band met, hoe kan het ook anders, sterke Afrikaanse invloeden. De cd is gevarieerd, zowel qua zang als stijlen en kan het beste worden samen gevat als Afrika met invloeden van elecronica, house, techno, electro, of, eigenlijk alle lichte stijlen.
De Afrikaanse invloed is er duidelijk, maar ligt er niet, zoals vaak wel gebeurd, te dik bovenop. Just A Band doseert met gevoel, waardoor de combinatie Afrika/elektronische muziek een interessante is en toegankelijk blijft voor de luisteraar die nog niet bekend is met de sound.
Toch klinkt de CD productietechnisch niet al te hoogstaand en bevat het veel clichés, met als goed voorbeeld het overmatig gebruik van vocoders en enigszins achterhaalde house-achtige basslijnen en akkoorden. Ha-He is een voorbeeld van dat eerste, Boogiedeebwiet van dat laatste. Wanneer het tempo omlaag gaat, doen de subtiele en met gevoel gezongen vocalen zich het beste uit de doeken. Dit gebeurt bijvoorbeeld in Save My Soul (Bittersweet Symphoy op zijn Afrikaans?) en het slot van de laatste track.
Aan de ene kant brengt Just a Band met 82 een verrassende combinatie tussen Afrika en elektronische muziek, maar aan de andere kant verschilt de productiekwaliteit van de nummers sterk. Het idee achter de nummers is vaak goed, maar de uitvoering maken het soms tot een wat achterhaalde sound. Dit valt echter goed te verbeteren en dat betekent dat er heel veel potentie in Just A Band zit. 3/5
01 Save My Soul 3:41
02 Ha-He 3:56
03 Extra 4:08
04 Kaa Ridho (with Juliani and Bien Baraza) 3:52
05 Migingo Express 3:32
06 Usinibore 4:12
07 Sunrise 4:52
08 Huff + Puff 3:55
09 Uko Mbele 4:37
10 Forever People 4:41
11 Stay (with Wambura Mitaru) 3:40
12 BoogieDeeBweet 4:16
13 Tingiza Kichwa 6:39
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: Global Underground, Global Underground 037, Global Underground 037: Bangkok, James Lavelle, review, tracklist
Op CD1, die uitpuilt van de uitstekende platen, wordt zo’n beetje elke invalshoek van house belicht. We beginnen episch met een eigen track van UNKLE (had ook in een openingsscene van een Pixar-film kunnen zitten), Doves (heerlijk als de breakbeat met gitaar erin knalt) en Animal Collective (briljante euforische full vocal track). Daarna de duisternis in en aan wie kun je dat beter toevertrouwen dan aan Nathan Fake en James Holden (met zijn fantastische 10101 en daarop volgend de remix van Reckoner van Radiohead, vreemde toonhoogte variatie zit er in die track). ‘Layo & Buschwacka!’ is niet voor niets met een uitroepteken, want de energie komt heel even terug in de mix met een electro-achtige vocal, acid-achtige klanken en mooie strings. Daarna volgt alweer een UNKLE remix van wederom een lekkere vocal track, met een bombastische drum. Nadien wordt de mix homogener, maar de tracks van Silicone Soul (heerlijke, bijna old skool-achtige drive) en Schwarz, Ame en Dixon (briljante techhouse met opmerkelijke vocal) zijn minstens een eervolle vermelding waard.
CD2 is meer techno, met in het begin eigen producties (James Lavelle is lid van het tweetal UNKLE). Heaven in de King Unique Acapella hoorden we al eerder dit jaar als opening op de uitmuntende cd van Jim Rivers. In de daarop volgende nummers, twee variaties op Trouble In Paradise, gooit Lavelle alle standaarden over boord en maakt hij een vrij compromisloze intro. Daaropvolgend, uit het niets, twee Dubfire remixes, waarmee Lavelle duidelijk op safe speelt en voor een uitgemolken sound kiest. De keuze voor Grindhouse, misschien wel de zomerhit van vorig jaar, is daar het beste voorbeeld voor. Het blijft vervolgens duistere zware-basslijn-scherpe-percussie, totdat King Unique met Dirty in de Fergie remix zich er mee gaat bemoeien. Lekkere drive, heerlijk stoïcijnse vocal en een nette opbouw.
Deer In The Headlights luisterde ik op mijn koptelefoon terwijl ik door Amsterdam fietste, met een bijna-dood-ervaring tot gevolg. In de stevige track zit namelijk, tot mijn schrik, een levensechte vrachtwagentoeter. Hoewel cd 2 steeds beter begint te worden, wordt het uiteindelijk pas echt goed bij de track van Gavin Herlihy, een fantastische Holden-productie en het beeldschone Niobe van Caribou. Two Doors Down (Reconstructed By Duke Dumont) van Mystery Jets sluit de cd aardig af.
Afgezien van een kleine eindsprint, is cd 2, zeker na het luisteren van cd 1, teleurstellend. Waar cd 1 een extreme mix tussen stijlen is (wat je overigens wel moet trekken), is de platenkeuze subliem. Bij de tweede schijf hoor je te duidelijk de geforceerde keus voor een meer dansvloer-gericht geluid. Ondanks dat, maken de platen het zeker de moeite waard om te beluisteren. 4/5
Tracklist
CD1
01. Intro – Look Inside Yourself (Intro)
02. UNKLE – Trouble In Paradise (Edit)
03. Doves – Jetstream
04. Animal Collective – Summertime Clothes
05. Nathan Fake – You Are Here (Four Tet Mix)
06. James Holden – 10101
07. Radiohead – Reckoner (James Holden Mix)
08. Layo & Bushwacka! – Life2Live (UNKLE Surrender Sounds Session #1)
09. The Big Pink – Too Young To Love (UNKLE Surrender Sounds Session #14)
10. UNKLE – Heavy Drug (Surrender Sounds Mix)
11. Evil Nine – Icicles (UNKLE Surrender Sounds Session #12)
12. Silicone Soul – The Call Of The Wild (Mi Animo Goes Disco Mix)
13. Jesse Somfay – Lying In A Bed Of Myst
14. Mutant Clan – A Perfect Place
15. Henrik Shwarz, Ame, Dixon f. Derrick Carter – Where We At – Part 2
16. School Of Seven Bells – Sempiternal/AmaranthCD2
01. UNKLE – Heaven (King Unique Acapella)
02. UNKLE – Trouble In Paradise (Variation On A Theme) (C2 Version 1)
03. UNKLE – Trouble In Paradise (Variation On A Theme) (UNKLE Surrender Sounds Session #11)
04. System 7 – Space Bird (Dubfire Deep Space Remix)
05. Radio Slave – Grindhouse (Dubfire Terror Planet Remix)
06. X-Press 2 – Now I’m On It
07. Mark Broom – Twenty Nine (Broom’s 09 Mix)
08. Fergie – Break In
09. King Unique – Dirty (Fergie Mix)
10. Chelonis R. Jones – Deer In The Headlights (Radio Slave Remix)
11. Gavin Herlihy – Machine Ate My Homework
12. James Holden – The Wheel
13. Caribou – Niobe
14. Mystery Jets – Two Doors Down (Reconstructed by Duke Dumont)
