Ingedeeld onder: Reviews | Tags: Bedrock 11, beoordeling, John Digweed, recensie, review, tracklist
Bedrock trapte tien jaar geleden ijzersterk af met de tranceklassieker Heaven Scent van labelbazen John Digweed en Nick Muir. Langzaam maar zeker is het label geëvolueerd in een kwaliteitspredikaat als het gaat om techhouse en progressieve house, vaak met veel melodieuze tonen die de roots in de trance verraden. De producties op het label zijn steevast goed geproduceerd en blinken uit in hun volle geluid. De mixcompilaties van het label zijn daarbij doorgaans goed opgebouwd, waardoor je een uitstekend recept krijgt.
Maar voeg daar te veel ingrediënten aan toe en je blijft zitten met een eindresultaat waar je niet veel mee kan. In Bedrock deel 11, gemixt door de one and only John Digweed, is dat het geval. De eerste cd begint zoals je dat gewend bent van de legendarische Brit. Tracks als On & Amp, Cream, Binary Star System en Persuader van Mutant Clan, Dirty Mongrel en Giorgos Gatzigristos representeren het geluid dat we van John Digweed kennen en graag van hem horen. Donkere, melodische progressieve house met sferische samples, opbouwend gemixt zodat er synergie tussen de tracks ontstaat. Daar is Digweed al jaren hofleverancier van. Zelfs van een ‘gekke’ tribalhouse track tussendoor zoals Babylon van Alex Dolby en Santos is Digweed nooit vreemd van geweest.
Maar Digweed gooit zijn eigen glazen in door op de eerste cd dit geluid te mengen met andere stijlen, bijvoorbeeld de Amsterdamse sound in de vorm van de Anton Pieete remix van Mistral. Het misstaat Digweed, zeker als daar ook nog eens technonummers als Jungle Laps van Marco Bailey, Daytona van Christian Smith & John Selway bij komen, wordt het echt te veel van het goede. Een niet eerder verschenen remix van Henry Saiz, van Guy J’s Lumar vormt weer een techhouse afsluiter, wordt gebracht als een klassieker, is daarbij ook goed, maar komt te laat.
Dan de tweede cd waar Digweed voor een soort psychedelisch semi Timo Maas-geluid gaat. Wederom eerst een begin zoals je die zou verwachten bij Digweed met de track Reflections (Petar Dundov Remix) van Alan Fitzpatrick, maar al direct daarna volgen veel duistere techy nummers (zoals zijn eigen Tangent) welke nauwelijks weten te boeien of van elkaar te onderscheiden zijn. Tonedepth – Rumblefish (Maherdaniel Remix) daarvan uitgezonderd. Daarbij komt Stoppage Time van Guy Gerber ook nog eens langs. We horen die track al vijf jaar, hoe lang gaat dat nog door?
Dat de man nog altijd kan opbouwen bewees hij met de eerste drie Transitions. Op Bedrock 11 vormt de mix echter geen synergie en door (bijna) alle recente tracks van het label op de cd’s te willen zetten, lijkt het alsof Digweed zichzelf verloochend. Cd1 is een kakofonie aan verschillende soorten techhouse en cd 2 weet gewoon weg te weinig te boeien. Cd 3, met losse ongemixte tracks waarvan een groot deel op de voorgaande twee cd’s staat, is een leuke extra, maar er staan maar enkele unmixed tracks op die niet op de eerdere twee cd’s stonden. Al met al is Bedrock 11 een teleurstelling, waarop niet veel te horen is van Digweed’s verfijnde opbouw en mixtechniek. John Digweed klinkt alsof hij op zoek is naar een nieuw geluid, dat andere al beter doen. 2/5
Tracklist:
Disc 1
1. Mutant Clan – On And Amp
2. Dirty Mongrel – Cream
3. Alex Dolby And Santos – Babylon
4. John Digweed & Nick Muir – Aquatonic (Unreleased Dub)
5. Guy J – Mikro – Nick Muir Edit
6. Moonface – Futiurized Fears (Guy J Remix)
7. Giorgos Gatzgristos – Binary Star System
8. Christian Smith & John Selway – Mistral (Anton Pieete Remix)
9. Marco Bailey – Jungle Laps
10. Pete Heller – Sabotage (Acid Dub)
11. Mutant Clan – Persuader
12. Christian Smith & John Selway – Daytona
13. Alan Fitzpatrick – Reflections (Petar Dundov Remix)
14. Guy J – Lamur (Henry Saiz Unreleased Remix)Disc 2
1. Alan Fitzpatrick – Reflections
2. Giorgos Gatzgristos – Pencils For The Weak
3. James Zabiela – Tylium
4. Rowdent – Found It
5. Tonedepth – Rumblefish (Maherdaniel Remix)
6. Erphun – The Little Rascal
7. Alex Dolby And Santos – No Walls
8. Guy Gerber – Stoppage Time (Reshuffle Remix)
9. Marc Marzenit – Not Assigned
10. John Digweed & Nick Muir – Tangent
11. Marc Marzenit – Expiritualized
12. Marc Marzenit – Unexpiritualized Feat Mastafaktor
13. Bedrock – Emerald (Henry Saiz Remix)
14. Suicide Sports Club – My Black Dog (Gutterstylz Alternative Dub)
Disc 3
1. Alan Fitzpatrick – Reflections (Reprise)
2. Rowdent – Eat Your Heart Out
3. Christian Smith & John Selway – Daytona (John Digweed & Nick Muir Remix)
4. Tijuana – Groove Is In The Air (Tom Budden’s Alive Remix)
5. Rowdent – Found it
6. Saints And Sinners – Pushin Too Hard (Guy J Remix)
7. James Zabiela – Tylium (Spooky Remix)
8. Guy J – Lamur (Unreleased Henry Saiz Remix)
9. Tonedepth – Rumblefish (Maherdaniel Remix)
10. Marco Bailey – Jungle Laps
11. Erphun – Termination SequenceVery Important Record: Mutant Clan – Persuader
Ingedeeld onder: Nieuws | Tags: 25 januari, Gui Boratto, releasedate, releasedatum, Renaissance: The Mix Collection
Een verrassende naam wordt toegevoegd aan de Renaissance-stal, namelijk Gui Boratto. Op 25 januari volgend jaar verschijnt de nieuwe Renaissance: The Mix Collection, met uiteraard enkele exclusieve tracks.
Due out in late January, Boratto hasn’t quite put the finishing touches on the release, but has said that it may be a hint of things to come: “It’s a great opportunity to show my ever-increasing DJing,” adding that he will be including some exclusive and unreleased material on the mix as well. (Resident Advisor)
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: beoordeling, Fabric 48, Matt Edwards, Radio Slave, recensie, review
Anders dan de cover doet vermoeden, is Fabric 48 van Matt ‘Radio Slave’ Edwards geen experimentele melancholieke plaat geworden, integendeel. De plaat loopt over van energieke conga’s, djembe’s en aanverwante percussies – het toonaangevende Resident Advisor spreekt zelfs van een ‘Rainforest House 2009 mix’. Tracks als Tribal; My Time, The Beginning, La Mascala, Koma Koma, My Heart en de kneiter van een hit La Mazcla zijn allemaal voorbeelden van deze tropensound.
Een kleurrijke track als Platter Sugar met een zeer aanstekelijke saxo of de afsluiter Maximum Overload met een knipoog naar acid springen er dus duidelijk uit. Over het algemeen is de sound goed te typeren als tribal minimal/house, met duidelijke Radio Slave mixstouch. De cd bouwt vrij constant op, de platen nemen de tijd en de cd is live gemixt, aangezien er een paar hele kleine schoonheidsfoutjes in de mix zitten. Niet erg, juist spannend.
Met de sound van Radio Slave weet de gemiddelde househead wat voor vlees het in de kuip haalt. Voor sommige luisteraars is het te eentonig, andere zullen dit als de kracht van Radio Slave ervaren. Feit is wel dat deze Fabric van Radio Slave opnieuw veel kwaliteit in huis heeft en de reputatie van Radio Slave hoog houdt. 4/5
Tracklist
01. Baeka – Right At It (Michel Cleis Deeper Remix)
02. Radio Slave – DDB // Cabin Fever
03. Radio Slave – I Don’t Need A Cure For This
04. Dance Disorder – My Time (Radio Slave’s Rekids Tribe Remix)
05. Brothers’ Vibe – Platter Sugar
06. Spencer Parker – The Beginning (Michel Cleis Remix)
07. Nina Kraviz – Pain In The Ass
08. DJ Boola – Balada Redo // Cabin Fever
09. Radio Slave – Koma Koma (Steve Lawler Remix)
10. Spencer Parker – My Heart (Daniel Sanchez Easy Noise Remix)
11. Michel Cleis ft. Totó La Momposina – La Mezcla
12. 2000 & One – Wan Poku Moro
13. Nate William’s Club Patrol ‘Maximum Overload’ (Roy’s Death Wish Mix)Very Important Record: Radio Slave – Koma Koma (Steve Lawler Remix)
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: Afrika, beoordeling, electro, electronica, house, Just A Band, recensie, review, Scratch to Reveal, techno
Op verzoek staat hieronder een recensie van de eerste cd van Just A Band, nadat al eerder de tweede cd op Stop Zinloos Geluid heeft gestaan. Moeilijke cd’s om te beoordelen, om twee redenen. Enerzijds omdat het bijna lastig is om kritisch te zijn op Just A Band, aangezien de Afrikaanse talenten een zeer sympathiek initiatief vormen, anderzijds staat de dance muziek op een Westerse maat, terwijl je daar deze Afrikaanse house misschien niet eens aan moet willen toetsen.
Aan alles merk je op de CD dat het de eerste is, want de gretigheid is te horen. De cd is zeer gevarieerd en van hokjes hebben de bandleden al helemaal niet gehoord, aangezien er niet alleen house te horen is maar ook onder andere breaks en electronica, waarvan Beba Na Finje een goed voorbeeld is.
In veel tracks zijn uitstekende vocalen te horen, die goed gezongen zijn en veel sfeer scheppen. Helaas is er op het gebied van songteksten nog wat te verbeteren, zoals te horen is in ‘Do You Mind’, een breakachtige track waarin een jongeman zich beklaagt over zijn vriendin die te veel aandacht vraagt. Een andere goed voorbeeld is ‘Have You Seen Her?’, een nummer met melodie die doet denken aan Porcelain van Moby, maar de vocal gooit haar eigen glazen in met teksten als ‘Where could she be? In de sky, in the threes?’. Zonde, want ik denk dat zonder de vocal het een prachtige plaat zou zijn geweest.
Maar er staan zeker ook goede platen op de cd, zoals het nummer Oh Ndio. Een plaat waarop disco, progressive house en electro invloeden te horen zijn, ondersteunt met een beat die haperend inslaat en zorgt voor veel energie. FunkyFineBeautiful is een soort gelijke track alleen dan een stuk rustiger en meer gepolijst. De track heeft een prima melodie en basslijn, alleen een beetje jammer van de overdrive gitaar die op het laatst er nog in komt en de onervarenheid goed illustreert.
Scratch to reveal was de eerste cd van Just A Band en klinkt productietechnisch een beetje achterhaald. De effecten op de vocalen zijn erg cliché en ook de beats klinken oppervlakkig. Just A Band zou vooral door moeten gaan met het maken van Afrikaanse warme full vocal tracks, want sfeer scheppen met melodieën gaat de groep goed af. Er zit ontzettend veel potentie in deze groep, vandaar dat ik ze nog even het voordeel van de twijfel geef. Al is het maar omdat de invloeden buiten Europa interessante toevoegingen kunnen zijn voor dancewereld. 3/5
Tracklist:
1. “Fly” – 3:52
2. “Oh Ndio” – 3:28
3. “Yamo Pa More” – 3:24
4. “FunkyFineBeautiful” – 3:24
5. “Do You Mind” – 2:39
6. “Hey!” – 3:49
7. “Bye Bye” – 3:54
8. “If I Could” – 3:05
9. “Twende Kazi” – 3:47
10. “Have You Seen Her?” – 3:20
11. “Lights*Music*Stars” – 3:51
12. “Iwinyo Piny” (bonus track) – 3:34
13. “Beba Na Finje” – 1:29Very Important Record: FunkyFineBeautiful
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: beoordeling, Christian Smith, Platform, recensie, Renaissance, review, tracklist
Opvallend op de eerste cd van deze dubbelaar Platform, gemixt door de welbekende Christian Smith, is de remix van de klassiekert Love Simulation van Humate. Een typische Radio Slave productie die vooral de tijd neemt (10 minuten!) en die, afgezien van de vrouwelijke vocal, niet meer terug te herkennen is. De mix wordt direct vervolgd door een hoogstandje van Stimming en Ripperton en naadloos gemixt met een breakbeat track van Technasia. Nadien komen er nog hits als Secret Cinema’s Cocoon-release Kurzweil en 10% Nic Fanciulli & Steve Mac langs. De mix knalt er uit met Psycatron’s Tipping Point, een techno klapper die vrij plots uit de lucht komt vallen.
De tweede cd gaat met een eigen productie van Smith heerlijk techhouse van start. Later blijkt dit, afgezien van een warme en kenmerkend volle Guy J track, de enige techhouse track van cd 2 te zijn. Het tempo ligt duidelijk hoger dan de eerste cd en klinkt meer zoals we dat de laatste jaren van Christian Smith kennen. Een uitzondering is onder andere een diepe productie van Pan-Pot met een heerlijke vieze basslijn. Vanaf Indecent Exposure van Christian Smith zelf, is het vol gas richting de eindstreep. Alle sirenes gaan af tijdens Timo Maas’ Jetstream, dat zeer vernuftig is geproduceerd maar toch ook wel erg hysterisch klinkt. In de laatste drie tracks zit waanzinnig veel drive, waarmee de dubbelaar uitstekend wordt afgesloten.
Platform van Christian Smith is niet echt een cd die je direct op Renaissance zou verwachten, gezien het techhouse en progressive house karakter van het label, maar misstaat niet. Er zijn veel bekende producties te horen en de cd’s kunnen prima achter elkaar geluisterd worden zonder eentonig te worden. De cd is daarmee toegankelijk voor de beginnende luisteraar, maar ook liefhebbers zullen van Platform smullen. 5/5
Tracklist
CD1
01. Taho – Atlantess
02. Subotic – The Seed
03. Humate – Love Stimulation (Radio Slave Mix)
04. Stimming – The Kiss (Ripperton Mix)
05. Technasia – Crosswalk
06. Christian Smith & John Selway – Daytona
07. Secret Cinema – Kurzweil
08. DJ Yellow feat. Rucyl – In My Heart
09. Quince featuring Paris The Black Fu – My Life’s Rhythm
10. Nic Fanciulli & Steve Mac – 10%
11. Psycatron – Tipping Point
CD2
01. Christian Smith & John Selway – Manfreak (Athos Mix)
02. Samuel L. Sessions – Can You Relate (Slam Remix)
03. Wehbba – The Hiss
04. Alex Under – FI (Tobias Remix)
05. Christian Smith & John Selway – Mistral (Pietee Mix)
06. Karotte – All She Wants Is
07. Christian Smith & Reset Robot – Elixir (Gary Beck Remix)
08. Guy J – Bianca
09. Pan-Pot – Confronted
10. Florian Meindl – Here Today Gone Tomorrow
11. Christian Smith – Indecent Exposure
12. Timo Maas – Jetstream
13. Carlo Dall Anese & Diego Logic – Brigadeiro Demais Engorda
14. Psycatron – Directions
15. Cirez-D – On OffVery Important Record: Stimming – The Kiss (Ripperton Mix)
Ingedeeld onder: Reviews | Tags: beoordeling, Break New Soil, Gregor Tresher, recense, review, The Life Wire, tracklist
The Life Wire van Gregor Tresher is al even uit, waardoor er al veel recensies zijn verschenen. Kritische recensies, maar ik wil graag bij deze een lans breken voor de Duitse producer.
De cd begint met een mysterieuze breakbeat track genaamd Ghosts, gevolgd door The Very End een track met uitgebreide vocal en moddervette basslijn. So far, so good. Escape to Amsterdam is, hoe geveild wij ons ook mogen voelen door de verwijzing naar onze hoofdstad, van mindere kwaliteit, met als grootste probleem dat de track eindigt zoals hij begint. The Life Wire, de titeltrack die we al eerder in compilaties zijn tegen gekomen, maakt met fantastische melodieklanken een heel hoop goed en Awaking Life Inside doet ongeveer hetzelfde, maar is een stevigere productie. Fire on Fire is een electro techno track en is een van de meest energieke tracks van het album. Nadien kan de cd helaas nauwelijks nog boeien en is eigenlijk het diepe The Heartbeat Orchestra met acid klanken alleen nog echt interessant te noemen.
The Wire Life knalt helaas niet van begin tot eind uit je speakers. Wanneer Gregor Tresher zoekt naar diepte, verslapt de aandacht van de luisteraar. Aangezien producties van hem altijd extra onder de loep worden gehouden gezien zijn status, denk ik dat dat een belangrijke reden is voor de tegenvallende recensies. Nee, het is niet het beste album van het jaar en ja, zijn vorige album Thousand Nights was beter. Toch staan er op The Life Wire een aantal tracks die iedereen die zichzelf een dansliefhebber noemt echt gehoord moet hebben. Zo slecht is het nou ook weer niet. 3/5
Tracklist:
01. Ghosts
02. The Very End
03. Escape to Amsterdam
04. The Life Wire
05. Nothing For Granted
06. 1982
07. Fire on Fire
08. Awaking Life Inside
09. Plutonian Shores
10. Days for Minor Keys
11. Black Six Survival
12. For Years to Come
13. The Heartbeat OrchestraVery Important Record: Awaking Life Inside