Hoort bij: Reviews | Tags: album, Bird Brain, Claude VonStroke, tracklist, tweettweet, vogeltjes
Wat is dat toch met Claude VonStroke en vogeltjes? Zijn debuutalbum uit 2007 heette Beware Of The Bird en kwam uit op zijn eigen label Dirtybird. Nu, twee jaar later, heet zijn nieuwe album Bird Brain, met daarop dezelfde Dirtybird-sound.
Die bestaat vooral uit house met veel percussie, gekke geluidjes en even gekke basslijnen, zoals al direct vanaf het openingsnummer Monster Island te horen is. Kenmerkende vocalen, zoals die in Greasy Beat te horen zijn, openende al eerder dit jaar zijn zeer vermakelijke Fabric 46 mix. Vocal Chords neigt meer naar de progressieve house en draait om een vocalsample die op speelse wijze als melodie wordt gebruikt.
Big n Round kan helaas niet echt boeien, de vocalen klinken een beetje cheasy en de track zelf heeft weinig om het lijf. Daarnaast staan er nog enkele experimenten op de cd zoals Bay Area, gebouwd op een vrij lichte breakbeat en een standaard lage pianoriedel, met synths en SFX die doen denken aan mondklanken, en California, een track zonder melodie, maar met uiteraard gekke stemmetjes. De track Aundy is de enige diepe track op het album en sloot met zeer lage basslijnen, sferische synths en vocalsamples de eerder genoemde Fabric 46 prima af. Storm on Lake St. Claire is eveneens een techhouse track met ambieert geluiden van, hoe kan het ook anders, een grimmige storm. Hele andere koek is Beat That Bird, een co-productie met Justin Martin, dat louter bestaat uit SFX en een zwaar gesamplede, door de vocoder getrokken vocaal. Het doel van de chill out ambient track van Jasper’s Baby Robot die het album afsluit, ontgaat mij helaas.
Zoals op de cover van Bird Brain te zien is, neemt Claude VonStroke zichzelf niet te serieus, iets dat terug te horen is in de met effecten doordrenkte tracks op het album. Alles draait in de luchtige maar daardoor niet minder producties om plezier en vrolijkheid, iets dat op zichzelf al vreemd is omdat vogels helemaal niet altijd vrolijk zijn, maar dat geheel en terecht terzijde. Bird Brain is geen muzikale hoogvlieger, maar wil dat ook niet zijn en vond je eerder werk van Claude VonStroke ook al leuk, dan kun je zeker plezier aan Bird Brain beleven. Helaas is de luisterduur van de cd kort te noemen, met slechts 10 tracks komt VonStroke helaas niet boven het uur uit. Opvallend en onderscheidend is het echter allemaal wel degelijk. 3/5
01 Monster Island
02 The Greasy Beat (Ft. Bootsy Collins)
03 Vocal Chords
04 Big N Round
05 Bay Area
06 California (Co Prod. By J Phlip)
07 Aundy
08 Beat That Bird (Co-Prod. By Justin Martin)
09 Storm On Lake St. Claire
10 Jasper’s Baby Robot
Hoort bij: Nieuws | Tags: DJ, Joris Voorn, Loco Dice, Luciano, Marcel Denttmann, Resident Advisor, Ricardo Villalobos, Richie Hawtin, Top 100
Het gerenommeerde Resident Advisor heeft Richie Hawtin uitgeroepen tot beste DJ van 2009. Dit heeft hij te danken aan het feit dat hij weer meer is gaan draaien en dat met zijn ‘intimiderende Traktor set-up’. Ricardo Villalobos, Luciano, Loco Dice en Marcel Denttmann volgen hem respectievelijk op in de lijst.
Daarnaast is onze eigen Joris Voorn op de tiende plaats geëindigd, mede door zijn gigantische klapper met ‘Sweep the Floor’ en natuurlijk zijn Balance 014, een van de beste compilaties van het afgelopen jaar. De hele lijst vind je hier.
Hoort bij: Gear, Nieuws | Tags: 1.1, firmware, Machine, Maschine, Native Instruments, NI, software, update, v1.1
* Proper MIDI output: You can use Maschine to output MIDI to play software, and to play hardware. That makes Maschine a powerful sequencer you can drop into any host – including NI’s own KORE, making the KORE + Maschine combination finally workable. And you can use it to sequence that Minimoog Voyager / Sega Mega Drive synth you have lying around.
* Proper MIDI input: Finally, you can trigger Maschine from your host, so you can, say, drop Maschine into Live or Numerology and sequence it.
* MIDI scene switching: In addition to triggering notes/sounds, you can trigger scenes from a host, ideal for recording arrangements.
* Drag-and-drop pattern export: Export patterns as audio into a host by dragging and dropping.
* Metronome and record count-in: Yes, as I’m not a robot, this will help me actually play my patterns live.
* Use REX loops: Propellerheads’ REX remains a standard for pre-sliced audio, making it easy to import your loops.
* Better hardware integration: Navigate and adjust groups, sound volume, panning on the controller, and save files.
Productpagina, inclusief v1.1 update video.
Hoort bij: Reviews | Tags: artikel, beoordeling, compilatie, compilation, recensie, review, Sound of the 10 season, Sound of the 10th season, Sound of the Tenth Season, Sven Vaeth, Sven Vath, tracklist
Sven Väth, tien jaar aan het roer bij het legendarische Cocoon, maar al veel langer op feesten en partijen dé gangmaker, als dj en als feestbeest. Door de jaren heen is Väth trouw gebleven aan zijn ritmische en langgerekte platenkeuze, altijd, zelfs op albums, gemixt op de conventionele manier.
Geen intro, Sven Väth begint voor zijn mix van het tiende seizoen direct met de aanstekelijke pianoriedel van Somebody van Alejandro Mosso. Al direct na het tweede nummer wordt duidelijk dat deze cd is gemaakt voor de dansvloer, want Ceadmon Loop van Anthea & Celler is een stuk energieker. Opvallende track is het duistere Call Of Banganzwe, met een Arabisch gebed (?) erin verwerkt, maar nadien wordt de mix eentoniger en daarmee ook wat, sorry Cocoon-fans, saaier. Egbert, Neerlands hoop, brengt met Magie nogwel de typische volle, maar duistere Cocoon-sound. Hou die naam in de gaten, want zijn eerste Cocoon-release (Groots Uitpakken en Vreugdevuur) is al verkrijgbaar en kan rekenen op veel lovende kritieken. Enkele duistere, maar langdradige platen later belanden we bij de afsluiter Living In Africa van Ilario Alicante, die met blazers en vocaal een soort van verlossing brengt.
De tweede schijf is een stuk dieper van aard en daarmee ook direct interessanter. De cd opent met de heerlijke deephouse track en sluit af met het sferische Pantha Du Prince – Behind The Stars. Daartussen zitten nog de potten en pannetjes van The Voice of Planet Love en, misschien wel de meest gedraaide track van dit seizoen, de palmfluitjes van La Mezcla. Het nummer Come Home van Yousef is daarnaast nog een uitstekende epische strijkertrack die op de valreep van dit seizoen nog zal uitkomen.
Al met al is de tweede cd een stuk spannender om naar te luisteren, in tegenstelling tot de eerste schijf die al vrij snel inkakt. Het diepere deel biedt veel meer afwisseling en maakt daarmee een hoop goed. Een leuke extra bij de cd is bovendien de meegeleverde DVD met een 45 min durende set van Sven in Amnesia, beelden van het liveoptreden van Underworld op We Party Like It’s 1989 in Amnesia en interviews met Väth zelf, Hawtin, Villalobos, Loco Dice en Johannes Goller. Leuk, maar niet meer dan dat. Een gevoel dat het eveneens als gemiddelde van de cd’s blijft hangen. 3/5
Tracklist:Disc 1
1. Somebody – Alejandro Mosso
2. Ceadmon Loop – Anthea & Celler
3. The Beginning (Michel Cleis Rmx) – Spencer Parker
4. I’m telling you (Nico Purman Remix) – Sebastian Lutz
5. Call Of Banganzwe (Matt John Discopub Remix) – Dreher & Smart
6. The Darkest Star – Electric Rescue
7. In Mexico With You (Ahmet Sisman Remix) – Franco Cazzola
8. Magie (Techno Version) – Egbert
9. Pravim Haos – Umek
10. Not Assigned – Marc Marzenit
11. Living in Africa – Ilario AlicanteDisc 2
1. Money Nugget – Prostitune
2. I Love You – Basti Pieper feat. Eddy Pirax
3. Aria (Lawrence Remix) – Lee Jones
4. Mean Land – Cesare vs Disorder
5. The Voice Of Planet Love – Precious System
6. Come Home -Yousef
7. La Mezcla – Michel Cleis feat. Totó La
8. Art Of Sorrow – Stefan Goldmann
9. Mrs Bojangels – Dj Koze
10. Behind the Stars – Pantha du PrinceVery Important Record: Come Home -Yousef
Christian Smith werkt aan een artiestenalbum, of eigenlijk is hij al klaar. Dit meldt hij op zijn twitteraccount.
De tracks hoeven op dit moment alleen nog maar gemasterd te worden. Het album zal midden maart 2010 uitkomen.
Hoort bij: Feesten, Nieuws | Tags: Collabs 3000, Factory 010, James Holden, Jon Gaiser, Maassilo, Marco Carola, Rotterdam, Sven Vath, Time Warp 2009
De Nederlandse editie van Time Warp die plaats zal vinden in de Maassilo en hoog en droog in de Factory 010, is uitverkocht. Met als namen als Sven Väth, James Holden, Collabs 3000, Marco Carola en Jon Gaiser, om er maar een paar te noemen, heeft het nog lang geduurd.
Het feest vindt plaats op 12 december en is traditiegetrouw van 22.00 tot 10.00. Schijnt er ook nog een after te zijn tot 14.00 uur…
Hoort bij: Reviews | Tags: beoordeling, Dance Baby, recensie, review, Solomun, tracklist
Dance Baby is het debuutalbum van Solomun, met daar op elf ongemixte en onvervalste (deep)house producties. Met dit album bewijst Mladen Solomun, zoals de Duitse producer voluit heet, dat hij kundig is met lagere tonen, zoals terug te horen is in de basslijnen in tracks als Country Song, Clouddancer, Hypnotize en, met duistere synths, Forever.
Met lage tonen alleen bouw je echter geen album en daar ligt gelijk het manco van deze cd; hij is soms te eentonig. De basis van de nummers is meer dan solide te noemen en het idee erachter is vaak goed, alleen de elementen die de nummers moeten maken worden vaak veelvoudig en/of kort geloopt. Met als gevolg dat lange producties, die vooral later op de cd staan, vaak afzwakken. Er zijn echter uitzonderingen, zoals het eerder genoemde Forever, het snellere Deep Circus en After Rain Comes Sun waarin op een lekkere manier strijkers met beats worden gecombineerd. 3/5
Tracklist:
01. Country Song
02. Boys In The Hood
03. Clowd Dancer
04. Hypnotize
05. After Rain Comes Sun
06. Midnight Snack
07. Blackout
08. Deep Circus
09. Deja Vu
10. Forever
11. Story Of My LifeVery Important Record: After Rain Comes Sun
Hoort bij: Reviews | Tags: Balance, beoordeling, Blaance 015, CD, EQ Recordings, recensie, review, tracklist, Will Saul
Hoewel het een eer is om een mixcompilatie op te nemen voor EQ Recordings’ Balance-serie, heeft degene die deel 015 zou mixen Joris Voorn’s voorgaande meesterwerk op te volgen. Diegene is Will Saul geworden en Saul heeft lef. Op een drieluik krijgt hij ruim de tijd en ruimte om zijn eigen ding te doen, met een niet onverdienstelijke resultaat.
De eerste cd biedt veel downtempo muziek in de vorm van disco, dub en elektronica. Met name de drie tracks van I:Cube springen er uit, waarvan Supernovac de bekendste is en tevens een redelijk slot inleidt. Ook de track van Dolle Jolle en Life’s A Beach (Todd Terje Beach House Mix) zijn het vermelden waard, hoewel dit wel het begin is van een wat flauwere tweede helft.
De tweede cd is andere koek. Hier ligt de piek wel in het midden, beginnend bij Typerope van Mathew Johnson. The Voice From Planet Love van Precious System waant je, ondanks crazy vocaal, in detroit en de uitstekende productie van Wighnomy Brother Robag Wruhme is een fantastische dollemansrit. De interlude in de vorm van Shell Of Light van Burial is een prachtig sereen moment in de mix, die de onvoorspelbaarheid en daardoor de spannende mix van Saul nog maar eens bevestigt. Pangaea’s Router vormt een onverwachts dub hoogtepunt. De cd wordt passend afgesloten met vocalen van Radiohead Thom Yorke ondersteunt met een grove Modeselektor breakbeat, zo horen wij dat graag.
De derde cd gaat na een korte intro van start met King Of My Empire van Rhythm & Sound, een track die we al eerder op de Balance van Joris Voorn hoorde. De klassieker van Patti Jo genaamd Make Me Believe In You (Black Science Orchestra Re-Edit) komt, net zoals Shell of Light, zeer onverwachts en wijkt op een prettige manier af van de lijn van de mixt. Na wat relaxte break beats voor de kiezen gekregen te hebben, wordt de mix van Jordan Fields ‘I Wanna Thank You’ dan écht dansbaar en al direct met Sebo K & Metro met hun catchy Sax Track gaat het dak er gelijk af. Nogmaals gebeurd dit met de vocalen en piano riedel van Tony Lionni met Found A Place die meer Detroit-achtige stuk inluidt, dat tot een het einde (Son Of Dragon, smullen) aanhoudt.
Hoewel de verwachtingen voor elk deel hoog gespannen zijn, is het onmogelijk om de kwaliteit van het voorafgaande deel opnieuw te eisen. Vergeet Joris Voorn’s Balance 014. Dat moeten overtreffen is een niet realistische eis en bovendien brengt Will Saul een totaal andere stijl. De essentie is wel hetzelfde, namelijk muziek uit meerdere genres combineren, alleen is deze cd op de traditionele manier en tevens live gemixt. Balance 015 klinkt lekker onvoorspelbaar en blijft daardoor boeiend om naar te luisteren. De kwaliteit druipt er vanaf, Saul slingert je door alle gemoedstoestanden heen en daarmee is Balance 015 een episch goede cd geworden. 5/5
CD1
01. The Irresistible Force – Sunstroke
02. Smith & Mighty – Anyone (Mellow Mix)
03. Lawrence – Laid One
04. Junior Boys – Work
05. Karma – Beach Towel (I:Cube Cosmix Marathon Remix)
06. I:Cube – Vacuum Jackers (Maurice Fulton Remix)
07. Chromatics – In The City
08. Studio – Life’s A Beach (Todd Terje Beach House Mix)
09. Dølle Jølle – Balearic Incarnation (Todd Terje’s Extra Døll Mix)
10. Cage & Aviary – Georgio Carpenter
11. Daniel Wang – Panoramic (Acid Dub)
12. Kerrier District – Let’s Dance and Freak
13. Syclops – NR17
14. Tensnake – Holding Back My Love
15. Capracara – King Of The Witches (Rub ‘n’ Tug Remix)
16. Bostro Pesopeo – Falls (Hercules & Love Affair Remix)
17. Hercules & Love Affair – You Belong
18. Sally Shapiro – Jackie Junior (Junior Boys Dub)
19. I:Cube – Supernovac (Live at the Lanchonete Version)
20. Recloose – Get There Tonight
21. Bat For Lashes – Pearl’s DreamCD2
01. Isolee – I Owe You (Villalobos Remix)
02. Cortney Tidwell – Palace
03. DJ Koze – First Snow
04. Ricardo Villalobos – Minimoonstar
05. Lawrence – Rabbit Tube – (DJ Koze Remix)
06. Isolee – Pillow Talk
07. Konrad Black – Medusa Smile
08. Adam Marshall – Vespers
09. Mathew Jonson – Typerope
10. Will Saul & Tam Cooper – Sequential Circus
11. Precious System – The Voice From Planet Love (Dixon’s Chic-A-Go-Go Edit)
12. Robag Wruhme – Robag’s Bobb 2005 Fur F
13. Appleblim & Ramadanman – Sous le Sable
14. Model 500 – Wanna Be There (Dave Angel Remix)
15. Will Saul – Mbira
16. Burial – Shell Of Light
17. Zomby – Test Me For A Reason
18. 2562 – Embrace
19. Pangaea – Router
20. Peverelist – Infinity Is Now
21. Pearson Sound – So Far Ago
22. Modeselektor – The White Flash feat Thom YorkeCD3
01. Pangaea – Memories
02. Rhythm & Sound – King In My Empire
03. Geiom & Appleblim – Shreds
04. Sly & Robbie – Skull & Crossbones
05. Geiom – Reminissin’
06. TRG – Broken Heart (Martyn’s DCM Remix)
07. Rhythm & Sound – Free For All
08. Atlantic Conveyor – Nasty Things
09. Patti Jo – Make Me Believe In You (Black Science Orchestra Re-Edit)
10. Dapayk & Padberg – Island (Noze Remix)
11. Wolf + Lamb – If U Had (Shaun Reeves Edit)
12. No Regular Play – Lady Luck
13. Jordan Fields – I Wanna Thank You
14. Sebo K & Metro – Sax Track (Reboot Remix)
15. Motorcitysoul – Vivid (Roman Flugel’s Desperate Dub)
16. Will Saul & Tam Cooper – Teddy’s Back
17. DJ T – Bateria (dOp Remix)
18. Tony Lionni – Found A Place
19. Shonky – Coco Feel & Love Shonk
20. Seth Troxler – Love Never Sleeps
21. Morgan Geist – Detroit (Carl Craig Remix 1)
22. Liquid People – Son Of DragonVery Important Record: Sebo K & Metro – Sax Track (Reboot Remix)
Hoort bij: Reviews | Tags: Bedrock 11, beoordeling, John Digweed, recensie, review, tracklist
Bedrock trapte tien jaar geleden ijzersterk af met de tranceklassieker Heaven Scent van labelbazen John Digweed en Nick Muir. Langzaam maar zeker is het label geëvolueerd in een kwaliteitspredikaat als het gaat om techhouse en progressieve house, vaak met veel melodieuze tonen die de roots in de trance verraden. De producties op het label zijn steevast goed geproduceerd en blinken uit in hun volle geluid. De mixcompilaties van het label zijn daarbij doorgaans goed opgebouwd, waardoor je een uitstekend recept krijgt.
Maar voeg daar te veel ingrediënten aan toe en je blijft zitten met een eindresultaat waar je niet veel mee kan. In Bedrock deel 11, gemixt door de one and only John Digweed, is dat het geval. De eerste cd begint zoals je dat gewend bent van de legendarische Brit. Tracks als On & Amp, Cream, Binary Star System en Persuader van Mutant Clan, Dirty Mongrel en Giorgos Gatzigristos representeren het geluid dat we van John Digweed kennen en graag van hem horen. Donkere, melodische progressieve house met sferische samples, opbouwend gemixt zodat er synergie tussen de tracks ontstaat. Daar is Digweed al jaren hofleverancier van. Zelfs van een ‘gekke’ tribalhouse track tussendoor zoals Babylon van Alex Dolby en Santos is Digweed nooit vreemd van geweest.
Maar Digweed gooit zijn eigen glazen in door op de eerste cd dit geluid te mengen met andere stijlen, bijvoorbeeld de Amsterdamse sound in de vorm van de Anton Pieete remix van Mistral. Het misstaat Digweed, zeker als daar ook nog eens technonummers als Jungle Laps van Marco Bailey, Daytona van Christian Smith & John Selway bij komen, wordt het echt te veel van het goede. Een niet eerder verschenen remix van Henry Saiz, van Guy J’s Lumar vormt weer een techhouse afsluiter, wordt gebracht als een klassieker, is daarbij ook goed, maar komt te laat.
Dan de tweede cd waar Digweed voor een soort psychedelisch semi Timo Maas-geluid gaat. Wederom eerst een begin zoals je die zou verwachten bij Digweed met de track Reflections (Petar Dundov Remix) van Alan Fitzpatrick, maar al direct daarna volgen veel duistere techy nummers (zoals zijn eigen Tangent) welke nauwelijks weten te boeien of van elkaar te onderscheiden zijn. Tonedepth – Rumblefish (Maherdaniel Remix) daarvan uitgezonderd. Daarbij komt Stoppage Time van Guy Gerber ook nog eens langs. We horen die track al vijf jaar, hoe lang gaat dat nog door?
Dat de man nog altijd kan opbouwen bewees hij met de eerste drie Transitions. Op Bedrock 11 vormt de mix echter geen synergie en door (bijna) alle recente tracks van het label op de cd’s te willen zetten, lijkt het alsof Digweed zichzelf verloochend. Cd1 is een kakofonie aan verschillende soorten techhouse en cd 2 weet gewoon weg te weinig te boeien. Cd 3, met losse ongemixte tracks waarvan een groot deel op de voorgaande twee cd’s staat, is een leuke extra, maar er staan maar enkele unmixed tracks op die niet op de eerdere twee cd’s stonden. Al met al is Bedrock 11 een teleurstelling, waarop niet veel te horen is van Digweed’s verfijnde opbouw en mixtechniek. John Digweed klinkt alsof hij op zoek is naar een nieuw geluid, dat andere al beter doen. 2/5
Tracklist:
Disc 1
1. Mutant Clan – On And Amp
2. Dirty Mongrel – Cream
3. Alex Dolby And Santos – Babylon
4. John Digweed & Nick Muir – Aquatonic (Unreleased Dub)
5. Guy J – Mikro – Nick Muir Edit
6. Moonface – Futiurized Fears (Guy J Remix)
7. Giorgos Gatzgristos – Binary Star System
8. Christian Smith & John Selway – Mistral (Anton Pieete Remix)
9. Marco Bailey – Jungle Laps
10. Pete Heller – Sabotage (Acid Dub)
11. Mutant Clan – Persuader
12. Christian Smith & John Selway – Daytona
13. Alan Fitzpatrick – Reflections (Petar Dundov Remix)
14. Guy J – Lamur (Henry Saiz Unreleased Remix)Disc 2
1. Alan Fitzpatrick – Reflections
2. Giorgos Gatzgristos – Pencils For The Weak
3. James Zabiela – Tylium
4. Rowdent – Found It
5. Tonedepth – Rumblefish (Maherdaniel Remix)
6. Erphun – The Little Rascal
7. Alex Dolby And Santos – No Walls
8. Guy Gerber – Stoppage Time (Reshuffle Remix)
9. Marc Marzenit – Not Assigned
10. John Digweed & Nick Muir – Tangent
11. Marc Marzenit – Expiritualized
12. Marc Marzenit – Unexpiritualized Feat Mastafaktor
13. Bedrock – Emerald (Henry Saiz Remix)
14. Suicide Sports Club – My Black Dog (Gutterstylz Alternative Dub)
Disc 3
1. Alan Fitzpatrick – Reflections (Reprise)
2. Rowdent – Eat Your Heart Out
3. Christian Smith & John Selway – Daytona (John Digweed & Nick Muir Remix)
4. Tijuana – Groove Is In The Air (Tom Budden’s Alive Remix)
5. Rowdent – Found it
6. Saints And Sinners – Pushin Too Hard (Guy J Remix)
7. James Zabiela – Tylium (Spooky Remix)
8. Guy J – Lamur (Unreleased Henry Saiz Remix)
9. Tonedepth – Rumblefish (Maherdaniel Remix)
10. Marco Bailey – Jungle Laps
11. Erphun – Termination SequenceVery Important Record: Mutant Clan – Persuader
Hoort bij: Nieuws | Tags: 25 januari, Gui Boratto, releasedate, releasedatum, Renaissance: The Mix Collection
Een verrassende naam wordt toegevoegd aan de Renaissance-stal, namelijk Gui Boratto. Op 25 januari volgend jaar verschijnt de nieuwe Renaissance: The Mix Collection, met uiteraard enkele exclusieve tracks.
Due out in late January, Boratto hasn’t quite put the finishing touches on the release, but has said that it may be a hint of things to come: “It’s a great opportunity to show my ever-increasing DJing,” adding that he will be including some exclusive and unreleased material on the mix as well. (Resident Advisor)
